Terytorium mandatowe

Terytoria mandatowe - terytoria (kolonie) odebrane po I wojnie światowej Niemcom i Turcji i powierzone, uchwałą Ligi Narodów, do administracji państwom zwycięskiej Ententy: Wielkiej Brytanii, Francji lub Belgii, a także Japonii, Australii i Związkowi Południowej Afryki (ZPA, późniejsza RPA). Państwa te nazywane były mandatariuszami.

Terytoria mandatowe były podzielone na trzy kategorie:

A - obszary rozwinięte, mogące się szybko usamodzielnić,
B - obszary słabo rozwinięte, wymagające opieki przez dłuższy czas,
C - obszary typowo kolonialne - bez najbliższej perspektywy na usamodzielnienie.

Po II wojnie światowej terytoria mandatowe przekształcono w terytoria powiernicze ONZ. Jedynie Afryka Południowo-Zachodnia pozostała formalnie terytorium mandatowym, gdyż Republika Południowej Afryki zaanaketowała ją i nie oddała pod powiernictwo ONZ. Pomimo wielu uchwał Zgromadzenia Ogólnego ONZ RPA nie opuściło tego terytorium aż do roku 1990 - wtedy terytorium to ogłosiło niepodległość i znane jest jako Namibia.

Terytoria mandatowe w Afryce i na Bliskim Wschodzie

Terytoria mandatowe na Pacyfiku

Spis treści

1 Terytoria mandatowe

[edytuj] Terytoria mandatowe

Belgia