Język pranordycki
Język pranordycki - język ludów germańskich, używany na terenach Skandynawii między III a VII w. n.e., zaświadczony w kilku inskrypcjach runicznych. Stanowi późne stadium rozwojowe rekonstruowanego języka pragermańskiego, od którego prawdopodobnie niewiele się różnił. Na początku VIII wieku wyewoluowały z niego dialekty języka staronordyckiego.
Prosimy, zapoznaj siÄ™ najpierw z zasadami oraz zaleceniami edytowania Wikipedii.
pragermaÅ„ski¹ †z pranordyckimâ€
wschodniogermańskie:
burgundzki †• gocki †• lombardzki †• wandalski â€
zachodniogermańskie:
afrikaans • alzacki • angielski • (staroangielski †• średnioangielski †• wczesny nowoangielski †) • denglisch • dolnoniemiecki • (dolnosaksoński • wschodniodolnoniemiecki) • fryzyjski • jidysz • lotaryński • luksemburski • niderlandzki (warianty: flamandzki • holenderski • limburgijski • południowogeldryjski • twents) • niemiecki • (staro-wysoko-niemiecki †• średnio-wysoko-niemiecki †• wczesno-nowo-wysoko-niemiecki †• nowo-wysoko-niemiecki) • niemiecki w Austrii • pensylwański • plautdietsch • schwyzertüütsch • scots • starosaksoński †• wilamowski (wymysiöeryś)
skandynawskie:
duÅ„ski • farerski • islandzki • jämtlandzki • szwedzki • szwedzki Rinkeby • norn †• norweski (nynorsk • riksmÃ¥l • bokmÃ¥l) • starogotlandzki †• staronordyjski â€
¹ Język pragermański nie jest językiem germańskim, ale przodkiem wszystkich języków germańskich