Język lotaryński

Język lotaryński - język germański z grupy języków staro-wysoko-niemieckich, niekiedy uznawany za dialekt języka niemieckiego, posługują się nim Lotaryńczycy, zamieszkujący Lotaryngię, leżącą we wschodniej część Francji przy granicy z Niemcami.

[edytuj] Zobacz też:

p • d • e Języki germańskie

pragermański* † z pranordyckim †

wschodniogermańskie	burgundzki † • gocki † • lombardzki † • wandalski †

zachodniogermańskie	afrikaans • alzacki • angielski (staroangielski † • średnioangielski † • wczesny nowoangielski †) • denglisch • dolnoniemiecki (dolnosaksoński • wschodniodolnoniemiecki) • fryzyjski • jidysz • lotaryński • luksemburski • niderlandzki (warianty: flamandzki • holenderski • limburgijski • południowogeldryjski • twents) • niemiecki (staro-wysoko-niemiecki † • średnio-wysoko-niemiecki † • wczesno-nowo-wysoko-niemiecki † • nowo-wysoko-niemiecki) • niemiecki w Austrii • pensylwański • plautdietsch • schwyzertüütsch • scots • starosaksoński † • wilamowski (wymysiöeryś)

skandynawskie	duński • farerski • islandzki • jämtlandzki • szwedzki • szwedzki Rinkeby • norn † • norweski (nynorsk • riksmål • bokmål) • starogotlandzki † • staronordyjski †

* Język pragermański nie jest językiem germańskim, ale przodkiem wszystkich języków germańskich